ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

… που μου έχουν κάνει για το γράψιμο.

Πώς γράφεις;

Στον υπολογιστή, πάντα. Με πάρα πολλές διακοπές. Επίσης με κόπο, γκρίνια και ανασφάλεια. Που εξαφανίζονται μόλις καταφέρνω να γράψω κάτι που μου αρέσει, λίγο ή πολύ.

Κάνεις πλάνο πριν ξεκινήσεις;

Γενικό πλάνο, ναι. Η Αλεξάνδρα μού έμαθε ότι μέχρι να γίνω Τόλκιν ή J.K.Rowling (ή ίσως και μετά απ’ αυτό) ο μόνος τρόπος να γράψω ένα βιβλίο που θα θέλεις να διαβάσεις είναι να ξέρω σχεδόν ακριβώς τι θα γίνει σε κάθε κεφάλαιο, από το πρώτο ως το τελευταίο, πριν αρχίσω να γράφω το οτιδήποτε.

Τι κάνεις όταν δεν ξέρεις καθόλου τι να γράψεις;

Συνήθως απλώς δεν γράφω. Δυστυχώς. Αλλά έχω διαπιστώσει ότι, αν καλοπιάσω τον εαυτό μου να μη σηκωθεί από την καρέκλα, αλλά να συνεχίσει να γράφει έστω και ακατανόητες αρλούμπες, τότε οι πιθανότητες είναι με το μέρος μου, να βγάλω γλώσσα στο writer’s block και να γράψω έστω και μία παράγραφο που θα χρησιμοποιήσω αργότερα σε κάτι που θα μου αρέσει -συνήθως πολύ.

Ξέρεις απέξω κι ανακατωτά τους χαρακτήρες σου πριν αρχίσεις να γράφεις ένα βιβλίο;

Η αλήθεια είναι πως όχι. Τους έχω φανταστεί να κάνουν και να λένε πράγματα, συνήθως αυτά που κάθομαι και γράφω πρώτα πρώτα, όμως για όλα τα υπόλοιπα τους γνωρίζω κι εγώ στην πορεία. Και από την άλλη, υπάρχουν πράγματα για εκείνους που εγώ δεν μαθαίνω ποτέ -μπορεί να τα ανακαλύπτεις εσύ όμως, διαβάζοντας τις ιστορίες τους.

Πόσο καιρό σου παίρνει να γράψεις ένα βιβλίο;

Αρκετό. Αλλά ακόμα περισσότερο μου παίρνει να σκίσω το πρώτο draft και να αποφασίσω ότι ίσως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσω για ένα δεύτερο.

Πού βρίσκεις τόσες ιδέες;

Θα αστειεύεσαι βέβαια. Το μόνιμο άγχος μου είναι ότι δεν βρίσκω αρκετές ιδέες. Αλλά τελικά, εκεί που γράφω, συνειδητοποιώ ότι έχω διηγηθεί μια σκηνή, μια ιστορία, ένα αστείο που δεν υπήρχε πουθενά στο κεφάλι μου ή στη γύρω περιοχή μέχρι πριν από λίγο, πράγμα που σημαίνει ότι από κάπου ξεφύτρωσε. Μόνο του. Ή σχεδόν μόνο του. Συνήθως πιάνεται από κάτι που δεν είχα καταλάβει καν ότι βρισκόταν κρυμμένο σε κάποιο συρταράκι του μυαλού μου και ότι περίμενε την κατάλληλη στιγμή να ξεπηδήσει από κει. Κι αν αυτό δεν είναι ιδέα, τότε τι είναι;

Πόσο γράφεις κάθε μέρα;

Όταν δουλεύω ως δημοσιογράφος, φροντίζω τη Στεφανία, μαγειρεύω πότε πότε και μιλάω με τους ανθρώπους που αγαπάω, τότε δεν μπορώ εύκολα να γράψω πάνω από 500-600 λέξεις την ημέρα. Έχει τύχει όμως να περάσω ώρες από τις χριστουγεννιάτικες διακοπές κουλουριασμένη δίπλα στο τζάκι και να γράψω 5000 λέξεις σε μια Κυριακή, κι αυτό είναι κάτι που θα ήθελα πολύ να επαναλαμβάνω πιο συχνά.

Και πού γράφεις;

Στο κόκκινο γραφείο μου. Δεν έχω δοκιμάσει να γράψω πουθενά αλλού, εν μέρει από φόβο ότι το αποτέλεσμα θα είναι μια τεράστια αποτυχία. Αλλά κυρίως επειδή γράφω πάντα αργά το βράδυ, όταν η Στεφανία κοιμάται πια στο διπλανό δωμάτιο.

Από αυτά που γράφεις σ’ αυτό το βιβλίο πόσα έγιναν στ’ αλήθεια;

Αρκετά, αλλά όχι πολλά και σίγουρα όχι όλα. Περισσότερο, νομίζω, “συνέβησαν” πράγματα που έχουν να κάνουν με συναισθήματα, σκέψεις και λόγια, και όχι τόσο με γεγονότα, πράξεις ή συγκεκριμένα χαρακτηριστικά σημεία της πλοκής.

Γιατί μου λένε όλοι να διαβάσω; Βαριέμαι να διαβάζω.

Αν ρωτάς εμένα, πιστεύω πως υπάρχουν δύο πιθανότητες: ή να διαβάζεις βαρετά βιβλία, οπότε είναι λογικό να βαριέσαι, ή να ξεκινάς το διάβασμα όντας σίγουρος/η ότι θα βαρεθείς, οπότε είναι λογικό για δεύτερη φορά να βαριέσαι. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να σε υποχρεώσει να το κάνεις -ούτε να ξεβαρεθείς. Αν όμως έχεις κατά βάθος μια αίσθηση ότι μπορεί τελικά και να μην είναι τόσο βαρετό, όλο το διάβασμα, τότε μπορείς να κάνεις το εξής: να πας μόνος σου σε ένα βιβλιοπωλείο, να μείνεις εκεί όση ώρα θες, χαζεύοντας και ξεφυλλίζοντας βιβλία της ηλικίας σου ή όχι της ηλικίας σου και να δοκιμάσεις να διαβάσεις αυτό που θα κάνει πραγματικά κλικ σε σένα -όχι στη νονά σου, όχι στη μαμά σου και κυρίως όχι σε μένα. Εκείνο το συγκεκριμένο βιβλίο θα είναι κατά πάσα πιθανότητα και αυτό που θα σου δώσει την απάντηση στην πρώτη ερώτησή σου.

Τι βιβλίο γράφεις τώρα;

Δεν έχω ξεκινήσει ακόμα το γράψιμο, όμως κάνω έρευνα για ένα μεγάλο μυθιστόρημα που θέλω πολύ να γράψω σχετικά με τη Σέριφο. Το μυθιστόρημα θα είναι για μεγάλους, αλλά, αν είναι τόσο μεγάλο όσο το φαντάζομαι, μέχρι να το τελειώσω, θα έχεις μεγαλώσει σίγουρα κι εσύ.

Τι σου δίνει έμπνευση;

Το διάβασμα. Το περπάτημα. Οι ιστορίες των φίλων μου που έχουν ταλέντο να λένε ιστορίες. Οι οικογένειες. Το διάβασμα.

[Μπορείς να στείλεις και τη δική σου ερώτηση εδώ.]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s