ΑΝ ΜΕ ΗΞΕΡΕΣ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ

Νιώθεις πολλές φορές ότι κάποιος (ή κανείς) δεν σε ξέρει στ’ αλήθεια; Πιάνεις τον εαυτό σου να παρουσιάζει πότε πότε μια εικόνα κάπως διαφορετική, λίγο πιο κοντά σ’ εκείνη που πιστεύεις ότι θα αρέσει περισσότερο στους άλλους, αλλά αρκετά πιο μακριά από εκείνη που έχεις για τον εαυτό σου; Για σκέψου, τι είναι αυτό που θα ήθελες να πεις (ή και να φωνάξεις) για σένα στους ανθρώπους που σ’ ενδιαφέρουν αλλά που φοβάσαι ότι σ’ αγαπάνε γι’ αυτό που νομίζουν ότι είσαι και όχι γι’ αυτό που είσαι στ’ αλήθεια; Μπορεί να θέλεις να το ακούσουν οι γονείς ή οι φίλοι σου, το αγόρι που σου αρέσει, το κορίτσι σου, οι καθηγητές σου ή και ο κόσμος όλος, γενικά. Μπορεί να είναι μια φράση, πέντε φράσεις, μία σελίδα, μία λέξη, ένα σύμβολο. Μοιράσου τα εδώ!

Αν με ήξερες στ’ αλήθεια, θα ήξερες ότι…  

Θέλω όσο τίποτα να με αγαπάνε.

Φοβάμαι ότι αυτή η μάχη δε θα τελειώσει ποτέ.

Δεν έχω ιδέα ποια είμαι, ακόμα ψάχνω.

Δε μου ‘ρχεται να συγχωρήσω κανέναν.

Χαμογελάω συνεχώς γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.

Μου τη σπάει να σκέφτομαι ότι τελικά μπορεί να μην είμαι ξεχωριστή.

Θέλω να πω στην κολλητη μου ό,τι με απασχολεί, αλλά φοβάμαι όταν την κοιτάω στα μάτια.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν τρώω. Δεν τρώω επειδή έχω άλλα προβλήματα και δεν ξέρω πώς να τα εκφράσω.

Το μόνο που θέλω είναι να μ’ ακούς. Όχι να μου μιλάς, ούτε να με διακόπτεις, ούτε να μου δίνεις συμβουλές, ούτε να με παρηγορείς. Γίνεται;

Καμιά φορά νομίζω ότι δε θα αντέξω τόση λύπη.

Μ’ αρέσει να πεινάω γιατί ξέρω ότι αυτό μπορώ να το αντέξω.

Φοβάμαι ότι δε θα είμαι ποτέ αρκετά καλή.

Το πρώτο που σκέφτομαι όταν ξυπνάω το πρωί είναι τι έφαγα χθες το βράδυ.

Όποτε πάω να καθίσω δίπλα σε κάποιον, φοβάμαι ότι δεν υπάρχει αρκετός χώρος για μένα.

Αισθάνομαι πως είμαι μια τεράστια αποτυχία –απλώς οι άλλοι δεν το ‘χουν καταλάβει ακόμα.

Νομίζω ότι δεν είμαι καθόλου μα καθόλου μα καθόλου έτοιμη να μεγαλώσω.

… [από πού ν’ αρχίσω].

Στενοχωριέμαι πολύ περισσότερο απ’ ότι φαντάζεσαι όταν μου μιλάς άσχημα.

Όταν μ’ αγκαλιάζεις κλαίω, γιατί ξέρω ότι, όταν μ’ αφήσεις, θα νιώθω ακόμα πιο μόνη.

Χρειάζομαι τη βοήθειά σου, αλλά δεν ξέρω πώς να σου τη ζητήσω –ούτε τι ακριβώς να σου ζητήσω.

Σ’ αγαπάω, αλλά ντρέπομαι να σου το δείξω.

Όταν μένω μόνη μου, το μόνο που θέλω είναι να κλαίω.

Τρομάζω στη σκέψη ότι, αν γίνω τελείως καλά, θα πρέπει να αφήσω τις δικαιολογίες και να κυνηγήσω τα πράγματα που θέλω.

Με πιάνει πανικός όταν σκέφτομαι ότι πρέπει να γίνω «γυναίκα».

Μ’ αρέσει να μου λένε ότι έχω ικανότητες, έστω κι αν δεν μπορώ να τις δω εγώ στον εαυτό μου.

Φοβάμαι ότι, αν ανακαλύψω τα συναισθήματα και τις επιθυμίες μου, δεν θα ξέρω πού να κρυφτώ από την ντροπή.

Την ώρα που γελάω ή χαμογελάω στο κεφάλι μου γίνεται χαμός από φωνές που μου λένε ότι δεν αξίζω μία.

Κατηγορώ τον εαυτό μου για όλα όσα μου έχουν συμβεί –και για πολλά από αυτά που έχουν συμβεί στους άλλους.

Τόσα χρόνια προσπαθώ να γίνω κάποια άλλη.

Η οικογένειά μου είναι ο ορισμός της δυσλειτουργικής οικογένειας.

Όταν αστειεύομαι ότι δε θέλω να μεγαλώσω, το εννοώ. Με πιάνει πανικός στη σκέψη.

Πιστεύω πως ολωνών τα ελαττώματα συγχωρούνται εκτός από τα δικά μου.

Στο μυαλό μου οι σκέψεις δεν σταματάνε ποτέ.

Θα έδινα τα πάντα για να σταματήσουν να με νοιάζουν τα πάντα.

Νομίζω ότι λέω ψέματα όταν λέω ότι θέλω να γίνω καλά.

Φοβάμαι τρελά να τελειώσω το σχολείο.

Αισθάνομαι ότι μέσα μου υπάρχει μια τεράστια τρύπα.

Θα ήθελα οι γονείς μου να μ’ αγαπάνε περισσότερο.

Αισθάνομαι τύψεις που πονάω τόσο, ενώ δεν μου έχει συμβεί κάτι τόσο τρομερό.

Μου τη σπάει να νιώθω τόσο ευάλωτη.

Τον περισσότερο καιρό δεν νιώθω απολύτως τίποτα. Περιμένω απλώς να δω τις αντιδράσεις των άλλων για να αποφασίσω πώς πρέπει να νιώσω.

Μπορεί να δείχνω αναίσθητη αλλά νιώθω πάρα πολλά.

Προτιμώ να λέω ψέματα παρά να πληγώσω κάποιον (ή να με πληγώσει εκείνος).

Αισθάνομαι ότι έχω αποτύχει. Σε όλα.

Θα ήθελα κάποιος να μου πει ότι δεν πειράζει που δεν είμαι κουλ.

Συγκρίνω συνέχεια τον εαυτό μου με τη μεγάλη μου αδερφή.

Μ’ έχεις πληγώσει τρομερά.

Συνήθως νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά.

Σιχαίνομαι τον εαυτό μου.

Θέλω υποστήριξη αλλά μετά φοβάμαι ότι θα τη χάσω, οπότε προτιμώ να μην τη δεχτώ καθόλου.

Κοιμάμαι ακόμα με το αρκουδάκι μου.

Μου τη σπάει που χρειάζομαι πράγματα, αλλά νιώθω ότι τα χρειάζομαι, γαμώτο.

Θέλω τον μπαμπά μου.

Θέλω τη μαμά μου.

Δεν έχω ιδέα ποια είμαι.

Δεν εμπιστεύομαι κανέναν, ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό.

Τρομάζω όταν είμαι διαφορετική, απελπίζομαι όταν είμαι ίδια με όλους τους άλλους.

Μου τη σπάει που σιχαίνομαι τον εαυτό μου, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν να μη με σιχαίνομαι.

Φοβάμαι τα αγόρια.

Φοβάμαι τα κορίτσια.

Το πάχος μου είναι η πανοπλία μου.

Όταν χαμογελάω πολύ, θα πει ότι πονάω περισσότερο.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που θέλω να πω αλλά δεν μπορώ.

Νιώθω συνεχώς ότι είμαι βάρος στους άλλους.

Έχω όνειρα αλλά δεν νομίζω ότι έχω τη δύναμη να τα πραγματοποιήσω.

Θέλω ν’ αγαπήσω τους γονείς μου αλλά δεν ξέρω πώς.

Θα ‘θελα κάποιος να ξέρει το μυστικό μου, μήπως καταφέρει να μ’ εμποδίσει να συνεχίσω. Γιατί εγώ δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου.

Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Όταν κάποιος με κριτικάρει, θέλω να εξαφανιστώ.

Δεν μπορώ να σου θυμώσω αν δεν βρεθεί κάποιος να με διαβεβαιώσει ότι, ναι, μπορώ να σου θυμώσω.

Θέλω να κάνω κάτι για το οποίο οι γονείς μου θα είναι περήφανοι για μένα.

Δεν με νοιάζει πώς φαίνομαι, με νοιάζει αν χωράω.

Λυπάμαι φοβερά για όλα τα ψέματα που έχω πει.

Φοβάμαι.

Νομίζω ότι δεν αξίζω την αγάπη σου.

Νιώθω ότι δεν πρόκειται ποτέ να σε φτάσω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s