Η Μαρία είναι 17 και την προηγούμενη εβδομάδα μου έστειλε αυτό το email -ξαναλέω, εσείς τα γράφετε καλύτερα από μένα.

Λάτρεψα και ταυτίστηκα με το Ήθελα μόνο να χωρέσω. Περιγράφει ακριβώς αυτά που έχω ζήσει! Δεν θα μπορούσα να τα περιγράψω καλυτέρα! Δυστυχώς κάποια από τα 17 χρόνια της ζωής μου τα πέρασα παγιδευμένη στην κόλαση της νευρικής ανορεξίας.
Από τα 13 μου χρόνια οι διατροφικές μου συνήθειες ήταν “περίεργες”. Τα πράγματα ξέφυγαν από κάθε έλεγχο στα 15 μου, όταν αναγκάστηκα να αλλάξω σχολικό περιβάλλον. Στα 16 είχα βάλει πλέον τη ζωή μου σε κίνδυνο.
Τον Μάιο του ’13 με ανάγκασαν να “γίνω καλύτερα”. Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε περισσότερο από τους γονείς και τους γιατρούς μου.
Τον Αύγουστο αποφάσισα πως δεν θα επιτρέψω σε αυτή την αρρώστια να μου κλέψει ούτε μια μέρα ακόμα από τη ζωή μου. Ήθελα να γίνω καλά. Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε από εμένα.
Πλέον συνεχίζω να παλέυω κάθε μέρα για να υποστηρίξω αυτή την απόφαση.
Είναι δύσκολο αλλά θέλω να πιστεύω ότι αξίζει.
Με αυτό το μήνυμα θέλω να πω δύο πράγματα.
Πρώτον σ’ ευχαριστώ που έγραψες αυτό το βιβλίο. Ήταν κάτι που η σύγχρονη ελληνική κοινωνία το χρειαζόταν.
Μου είναι τόσο δύσκολο να ακούω τις φίλες μου να μιλάνε για εξτρίμ δίαιτες και να ωραιοποιούν τις διατροφικές διαταραχές καθώς και τις συμπεριφορές που πάνε πακέτο μαζί τους.
Εγώ όμως ξέρω. Ξέρω πως δεν υπάρχει τίποτα το όμορφο στο να πεινάς, στο να πονάνε τα πλευρά σου όταν ξαπλώνεις στο κρεβάτι, στο να πονάς όταν κάθεσε σε μια καρέκλα, στο να κρυώνεις ενώ έξω έχει 40 βαθμούς, στο να χάνεις τα καλοκαιρινά σου μπάνια είτε γιατί νομίζεις ότι είσαι πολύ χοντρή για να πας στην παραλία είτε γιατί κρυώνεις υπερβολικά πολύ. Τίποτα δεν είναι όμορφο στους 30 παλμούς ανα λεπτό. Τίποτα δεν είναι όμορφο στα τρύπια χέρια από τις επανειλημένες εξετάσεις αίματος ούτε στα κοψίματα τα οποία προκάλεσες στον εαυτό σου για να τον τιμωρήσεις που έφαγε ένα παραπάνω μήλο. Τι ωραίο έχει η κατάθλιψη που είναι επακόλουθο του υποσιτισμού; Μμμ, πολύ ωραίο το να σου πέφτουν τα μαλλιά, ε; Τίποτα δεν είναι ωραίο στο να χάνεις τα αγαπημένα σου άτομα ένα ένα. Τίποτα δεν είναι γκλαμουράτο στο ΘΑΝΑΤΟ.
Λέγοντας όλο τα παραπάνω ανησυχώ. Ανησυχώ για τα άτομα που θέλουν όλα τα παραπάνω. Ανησυχώ για τους καθηγητές και τους γονείς που δεν γνωρίζουν τίποτα για αυτές τις ύπουλες διαταραχές. Με ενοχλεί που οι φίλοι πιστεύουν πως είμαι καλά επειδή πλέον δεν δείχνω σαν σκελετός.
Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καλά. Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μάχη για μένα.

Advertisements